Героин Афган Лянтор

Вот сижу я значит, сутулюсь в своей хрущобе, дурманюсь, думаю, как бы замутить свою последнюю сделку. План был прост. Найти своего джефа, да что крутиться, ведь у него всегда самые отборные закладки. И такой джеф мне подсказал, что можешь маковую солому светить, якобы это еще лучше будет. Я благополучно сматываюсь на его хату, надеясь на отличное качество и запасы, которые он свеженькими привез. Должен сказать, что сам я продать ничего не умел, но зато был мастером поймать приход на полную.

Я прихожу, а у джефа все как всегда - музыка гремит, дрыгало пылится, стенка побелена, и сразу видно - тут всегда классно. Я говорю ему: "Давай, дружище, всё включай, я на тебя по правде в обливе живу!" Он тогда с немалой долей насмешки отвечает: "Смотри, чтобы седативы в организме не кончились!"

Я понимаю, что он меня надоумил, и сразу начинаю жалеть о том, что решил зайти к нему. Но, план-то был, и мне уже ничего не оставалось, как пойти до конца. Он достает свои закладки, такие они черные, словно из темноты жизни вылезли. Я беру их, крепко сжимая, и начинаю кумарит. Вскоре вся действительность растворяется перед моим взором, и я пропадаю в мире вечных галлюцинаций и безумия. Каждое дыхание становится трудным, как будто прямо на мне лежит тяжелый камень, а голова словно в тисках.

Не знаю, сколько времени я провел в этом состоянии, но когда я приходил в себя, всегда ощущал себя полным мусором. Но это не останавливало меня, ведь пронизывающие мучения всегда сменялись блаженством. И так, в один из этих дней, я внезапно решаю, что настала пора рассказать о своей армейской жизни. В итоге, за эти фейки меня выгнали из института. Моя голова думала только о наркотиках, и я просто не осознавал, что творю.

Так что, ребятки, спустя несколько месяцев, вот я тут, пытаюсь вспомнить, как же я до этого дошел. Мои задымленные мозги не в состоянии восстановить нормальное восприятие. Я осознаю, что весь мой план пошел прахом, и вместо успеха я лишь нажил себе кучу проблем. Что ж, карма, наверное, взяла своё. Сейчас я сижу бездельничаю, без дома, без будущего. Но, мне не жалко, я не жалею о прошлом. Подсмотрел я сильно же, как можно проскочить жизнь. Радуйтесь мелочам, наслаждайтесь дыханием свежего воздуха, красотой окружающего мира.

Окей, слухай, бро, я ўсё скажу, як было. Ведаеш, я з самага пачатку быў аднім з той маладзі, што бягае па ўлаўленых закладках. І не толькі ўляўленых, я таксама батав, каб атрымаць свой дыплом. Вядома, ён мне прысабачыў галаву, але гэта і натхняла мяне на большае.

Аднаго разу, узе пасля боты, я пазнаёў мужыка з глыткамі. Ён расказаў мне пра героін - нарэшце што-небудзь новае, не проста люся LSD. А я так люблю паціснуць нервішкі своія! Што ж, я прыняў рашэнне спрабаваць гэта навіну. І што я скажу? Я змяняў сваё жыццё да непазнавання.

Для пачатку, я атрымаў героін праз сваіх знаёмых, што барыжаць наракатыкамі. Я павінен быў быць ўважлівым і абяры памер, які адпавядае маім патрабаванням. Я хацеў пераканацца, што ён ня будзе занадта слабым, але і не занадта моцным. Зрэшты, я ж не хацеў быць хуткім. І я знаў, што вымушаны будзе кампанаваць мой новы бізнес із маімі акадэмічнымі заняткамі.

Калі ўжо ўсё было гатова, я прыняў рашэнне рофліць на маіх бандероўках. Чамусьці гэта малае задавальненне для мяне - бачыць іх у захаванай турме і смяяцца над сваімі секрэтамі. І ў цяперашні час, пры гэтым тле, я стаў зарабляць гарэй за сваіх старцаў.

Так што, я пачаў мерчаваць героін. Калі мае дзяўчына пачала звяртаць увагу на мае змены - біцьку, што адбылося прыемна! Я пачаў хадзіць лепшая вобраз нашага горада, з фірмавым хутаркам і класнай шмоткай. І, можа, я трохі задаўжыў з адзеннем, купіўшы вялізную колькасць брэндавых рэчаў і розных "байцоў". Аднак я адчуваў сябе ўзлётным птушкай.

І вось я пераканаўся ў тым, што жыццё - гэта больш за наркатыкі і грошы. Жыццё - гэта пра шчасце і задавальненне. І, сапраўды, гэта не магло быць лепш за ўсё маё новае лепшае здароўе!

Але, ведаеш, мне трэба было навучацца, як выкарыстоўваць гэты новы бізнес, каб зарабіць шмат грошай. Я ўзяў на сябе сацыяльную ролю "барыжара" і пачаў працаваць з людзьмі, якія мелі патрэбу ў маіх таварах. І, праўда, я пачуў сябе моцным і атрымаў магутнасць кантраляваць людзей. Але, просьціш, ты ніколі ня зразумееш гэтага, пакуль сам не перажывеш гэтыя моманты і не зробіш свае ўласныя рашэнні.

Так што яна рыскуе даведацца пра маю новую "кар'еру"? А ўсё ад таго, што я зрабіў, што мне трэба было папярэдне абзнаёміць яе з маім новым жыццём. Хаця бы за тое, што я хацеў быць адкрывым з ёю.

Так што, я ўсё таксама паласіўся атрымаць падтрымку ў адзін з маіх друзей, якія ўжо ведалі пра маю сітуацыю. Ігар, называлі яго "Ігар Дзядуля", меў усе дашынскія связі, якімі мне трэба было забяспечыць сябе.

У канцы канцоў, я прыняў рашэнне раскрыць усё ёй. І ёй знадобілася час, каб зразумець гэта. Але, ва ўжо цяпер яцька, я самавольна вырашыў сваю сітуацыю і зрабіў з усімі магчымымі сустраканнямі, а то і магчымымі сустраканнямі, каб стварыць сябе найлепшае жыццё.

На канец, гэта ўсё аб грошах. Хто імі кіруе - той кіруе жыццём. Але, ведаеш, я чую, што тут гэта толькі пачатак. І яцьке, я не збрашу мерыцца, пакуль ня збіруся ўзлётам!